Sometimes, it only takes one small incident to change us. A word of love, or a word in haste, a disaster, a tiny flaw – whatever it is, it changes us. And once that happens, we’re forever free.
Tag: life
Facing Problems
I saw this on Quora a couple of days ago. And it felt surprisingly powerful.
I just couldn’t resist sharing it. A simple picture, a strong thought. Perhaps the height of bravery is ultimate innocence.
The Insatiable Quest
Though they spend many years looking for enlightenment, not many people find it. The reason? They look in all the wrong places.
That’s how we’re taught though. Since childhood, we’re encouraged to ask those who might know, or refer heavily bound books. We’re taught to look for someone or something that might answer all our questions. And nowadays, you only need to type out a search term and you’ll have all the answers pouring in front of your eyes.
It’s quite natural that we turn to a larger source to acquire knowledge, but why do we expect the internet for enlightenment?
Zen quotes, Zen habits, ways to live peacefully, the art of living, the science of happiness and all those popular buzz words – what’s the point of it all?
I know we read through these articles, but do we really practice or implement them in our daily lives? I’ve seen no one who does that. Sure, for a day we will. Perhaps two days – a week at the most, but soon after that, it’s just empty reading. These web articles hardly help us live a better life.
But if we turn to a better, more personal source, we’d definitely find what we’re looking for. And there’s no higher quality of life than that.
“It is the brain, the little grey cells on which one must rely. One must seek the truth within – not without.” – Hercule Poirot
Life and Death
Yesterday dawned bright.
It was Nelson Mandela’s 95th birth anniversary. The entire world celebrated his birthday while he was in hospital, making a speedy recovery. It was good news. He is an icon of hope and an inspiration to me and a lot of other youngsters.
Who wouldn’t appreciate and admire a man who refused six offers of freedom from prison life, for the good of his fellow country men? Thirty seven years in a 2m *2.5m cell and hard work in a lime quarry, no wonder the whole world looks up to him!
I once came across a famous quote from his autobiography, ‘Long Walk to Freedom’,
“In South Africa, it is hard for a man to ignore the needs of the people, even at the expense of his own family”.
(Read the whole chapter here)
This was something that moved me a lot. Those words weren’t merely a combination of letters; it was his life, and to take it all and still rebel! Just the mention of his name brings a fond smile on many faces. That’s how much change he has inflicted in us all. I witnessed how much people appreciated him when he made his public appearance in the closing ceremony of the FIFA World Cup held in South Africa back in 2010.
Musing on this, I spend the rest of yesterday, until I heard a bad news. Vaali, the great Tamil poet and lyricist died at the age of 81. The news came as an absolute shock. He was the only poet to have penned lyrics for four generations of actors. Over 15000 great songs he wrote and movies in which he worked are yet to be released.
His death struck me unlike any other deaths. I never realized how much I appreciated him until I heard that he had stopped breathing. I had never thought of a poet like him growing old; I always felt like he would be around forever, penning introduction songs for actors yet to arrive.
In everyone’s personal favourite songs, (whatever the genre, situation and period) will be a majority of Vaali’s words. We may not realize it, but it is so. That was his specialty.
It indeed ended a sad day.
மேல்படிப்பு
“போறாளே பொண்ணுத்தாயி, பொல பொலவென்று கண்ணீர் விட்டு தண்ணீரும் சோறும் தந்த மண்ணவிட்டு”
கண்ணீர் மட்டும் தான் இல்லை, அதுவும் அப்பா மனசு காயப்படக்கூடாது என்பதற்காக. தனது ஊரிலிருந்து சென்னைக்கு மேல்படிப்புக்காக செல்லும் முதல் பெண், பொன்னி. அவளை வழியனுப்ப ஊரே திரண்டிருந்தது. வண்டியும் வந்தது.
“ஏம்மா, பொன்னி, போனவுடனையே கடுதாசி போடு. என்ன புரிஞ்சுதா? ஒன் மாமங்காரர் ஹாஸ்டல்ல ரூம் போட்டு வச்சிருப்பான். நீ கவலப்படாம போ” – அப்பா, எப்போதும் போல தைரியம் கூறினார்.
“ஏ பொண்ணு, உனக்காக வண்டி நிக்காது. சீக்கிரம் ஏறு”; கண்டக்டர் அவசரப்படுத்த, சென்னை வண்டியில் ஏறினாள் பொன்னி. பேரூந்து இருக்கையில் அமர்ந்து ஜன்னல் வழி தன் உலகத்தைப் பார்த்தாள். கண்ணீர் கலந்த புன்னகையுடன் நின்றிருந்தார், அப்பா.
பேரூந்து புறப்பட்டது.
இருக்கையில் சாய்ந்து விட்டத்தை பார்த்தாள். வெள்ளந்தி மனிதர்களும் மண்வாசம் மணக்கும் திண்ணையும், தென்னந் தோப்பும், கன்றீனும் பசுவும், துள்ளித்திரியும் ஆட்டுக்குட்டிகளும், பொன்னியின் கண் முன் தோன்றின. பொங்கும் கண்ணீரை மறைக்க கண்களை மூடிக்கொண்டாள். நினைவுகளுடன் தூக்கமும் அலை மோதியது.
“ஏ பொண்ணு, சென்னை வந்துருச்சு, எறங்கு” கணீரென ஒலித்தது கண்டக்டரின் குரல். திடுக்கிட்டு எழுந்தாள் பொன்னி. வண்டிகளின் ஹார்ன் சத்தம் காதை கிழித்தது. ஜன்னலின் வழி, தெரிந்தது புகை மூட்டம் மட்டுமே. வண்டியில் இருந்து இறங்கினாள்.
கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை எண்ணிலடங்காத பஸ் வண்டிகள். மக்கள் கூட்டமும் அலைமோதியது. அவ்வளவு ஜனங்களை ஓரே இடத்தில் பார்த்ததே இல்லை. கிராமத்தில் பெண்கள் நெல் மூட்டைகளை சுமந்து பார்த்திருக்கிறாள்; ஆனால் இந்த ஊரில், மக்கள் இவ்வளவு துணிமூட்டைகளை சுமந்து எங்கு செல்கின்றனர்? புரியவில்லை.
“சீக்கிரம் வாங்க, பஸ் கிளம்பிடப்போவுது”
“வாங்க, வாங்க, சீக்கிரம்…”; பொன்னியை தள்ளியபடி, ஒரு பையன் வண்டியில் ஏறினான். இல்லை, இல்லை, பையன் இல்லை; பொண்ணு! அவளை ஒரு கல்லூரிப் பட்டாளமே பின்தொடர்ந்தது.
இதையெல்லாம் பார்க்க முடியவில்லை. சற்று தள்ளி வந்தாள், பொன்னி. வரிசையாக நின்றன முச்சக்கர வண்டிகள்.
“எங்க போவனும்?”
தன் பையிலிருந்து ஒரு துண்டை எடுத்து ஆட்டோகாரரிடம் குடுத்தாள். வண்டியினுள் ஏறிக்கொண்டாள். கிளம்பியது வண்டி.
புதுமையான சென்னை மாநகரைப் பற்றி மேலும் அறிய, வண்டியிலிருந்து ஆர்வத்துடன் எட்டிப்பார்த்தாள். வேகமாக வந்த ஒரு இருசக்கர வண்டி, இவர்களை முந்திக்கொண்டு சென்றது. நூல் இழையில் தப்பியது பொன்னியின் தலை.
“அட, கைய காலை வச்சுக்கிடு சும்மா இருமா. உசிர விட்ர போற” – எரிந்து விழுந்தார் ஆட்டோகாரர்.
பயந்துவிட்டாள் பொன்னி. ‘என்ன இது, கண்ணு மண்ணு தெரியாம வண்டி ஓட்டுறாங்களே’.
அதன் பின் அவள் வெளியில் எட்டிப் பார்க்கவே இல்லை. இருக்கையை இறுக்கப் பிடித்துக்கொண்டே வேடிக்கைப் பார்த்தாள். நிற்கக்கூட நேரம் இல்லாமல் எதிர்திசையில் ஓடிக்கொண்டிடுந்த சென்னை வாசிகளை கவனித்தாள். ஆண்களும் பெண்களும் வித்தியாசம் இல்லாமல் கும்பல் கும்பலாக சுற்றிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போதுதான் குளித்துவிட்டது போல் தலைவிரி கோலத்தில் திரிந்தனர் பெண்கள்.
இவர்களைப் பார்த்தால் ஆத்தா என்ன கூறுவாள்?
“என்னங்கடி, எழவா வுளுந்துருச்சு? இப்படி திரியுறீங்க. ஒழுங்கா எண்ண வச்சு இழுத்து பிண்ணுங்கடி!”; ஆத்தாவின் நினைவு பொன்னியின் உதட்டில் புன்னகை பூக்க வைத்தது.
“இந்தாமா, நீ சொன்ன இடம் இதுதான், இறங்கு”
“எவ்ளோ, அன்னா?”
“70 ரூபா”
திடுக்கிட்டாள். “அவ்வளவா?” அது இரண்டு நெல் மூட்டைகளின் விலையாச்சே!
“இதல்லாம் ரொம்ப கம்மி, வேற எவனா இருந்தா இன்னும் அதிகமா கேட்டிருப்பான்.”
பணம் குடுத்தாள். “நன்றி”
அவள் நன்றிக்கு பதிலாக கிடைத்தது பெரும் புகைமூட்டம். அவள் நின்றுகொண்டிருந்த கட்டிடத்தைப் பார்த்தாள். Women’s Hostel. உள்ளே சென்றாள்.
“Yes, what can I do for you?” – ஆங்கிலத்தில் கேட்ட ரிசப்ஷனிஸ்ட்டிடம் தன் பெயரை கூறினாள்.
“Yes, your room number is 24″
“நன்றி”
பதில் இல்லை.
தனது அறைக்கு சென்றாள். கதவை தாழிட்டுக் கொண்டாள். கட்டிலில் அமர்ந்தாள்.
“அவ்வளவு பெருசா சொன்னாங்களே, இதுதான் சென்னையா?”
X–X
The Chaos Within 